Bu siteyi hazırlarken öğrencilik yıllarıma geri döndüm. Ben bir arkeoloğum. Kazılara katılırdım. Günlerce kazar, fırçalarla temizler, acaba bugün ne buluruz düşüncesiyle. Bir spatulanın ucuna takılan eser, bütün günün yorgunluğunu bir anda unutturuverir.
Malanın avuçlarımızda oluşturduğu su toplamış derilerimiz artık acımıyordur. O anı anlatmak zor. Yaşamak lazım. Buluntu, bir çocuk oyuncağı olabilir, bir kolye, iğne ya da bir avcı mızrağı. Kemikten yapılmış bir iğne. Binlerce yıl öncesine ait, gün ışığına çıkmayı bekleyen eser, o andan itibaren sizin bulmanızın bir önemi kalmaz, topluma aittir. Ve müzelerde sergilenmek üzere hazırlanır.
İşte böyle bir duygu sarmıştı benliğimi. Acaba bugün nasıl bir tasarımla karşılacaktım. Ahşap raflarda kutu kutu duran boyalar, renk renk cam mozaikler tablo olmuş duvarımda, hergün başka şey anlatıyor baktığımda. Kesilen taşlar, usta ellerde nakış gibi işlenmiş, koridorumda Bizansı soluyorum.
Unutulmuş, gün ışığına çıkmayı bekleyen yaratıcılığımız, hayranlıkla, bizi şaşırtan bu eserleri gördükçe unutuyoruz yorgunluğumuzu. Biz yola devam ediyoruz. hergün yeni bir beceri, yeni bir yaratış, biliyorum oralarda biryerlerde başkaları da var.
Tahmis Kahvede kahve içmeden olmaz.
Bakırcılar çarşısı alışveriş zamanı.
Kelaynaklar. Dünyada tek yaşadıkları yer. Korunması lazım.
Halfeti
Baharatsız olmaz.
Renkli dünya.
Tahmis Kahvede kahve içmeden olmaz.
Bakırcılar çarşısı alışveriş zamanı.
Kelaynaklar. Dünyada tek yaşadıkları yer. Korunması lazım.
Halfeti
Baharatsız olmaz.
Renkli dünya.
